zondag 12 augustus 2018

Zijnsinformatie

Het is even geleden dat ik op dit deel van het blog wat opschreef.

Vandaag voel ik de impuls om iets te delen.

Deze week mocht ik een bijzondere ervaring opdoen die me enorm inspireerde.
Ik mocht audio-opnamen beluisteren in een setting waarbij er veel meer zogenoemde zijnsinformatie (ordeningsinformatie/ structuurinformatie) doorkwam. En spreken met iemand die er de lol van inziet daar er heel ver in te gaan om dat proces bewust op te schonen, zodat zoveel mogelijk zijnsinformatie van de zender, zoals het werkelijk is,  door kan komen bij de ontvanger.
Als de zelfbenoemde Brian Eno van de menselijke samenspelontwikkeling, ben ik sindsdien aan het spelen met de mogelijkheden van het toepassen van de technieken die ik daar gedemonstreerd zag.

Trouwens......een paar opnames waren bij die demonstratie van......Brian Eno.....

In dezelfde week mocht ik ook een paar ervaringen opdoen (en verhalen horen) over de andere kant van dat spectrum. Mensen die...al dan niet bewust.....het vermogen inzetten om reeële zijninformatie redelijk ver aan ' de waarneming van het publiek' te onttrekken.

Ik zag gedemonstreerd hoe een kind van 2,5 met (nogal giftige, bij langdurige en regelmatige blootstelling)  rookgordijnboodschappen en energie van volwassenen werd bestookt, tot het punt dat hij letterlijk op de grond ging liggen ( en zich....hè, kinderen spiegelen wat volwassenen doen....ook onbenaderbaar en supertheatraal ging gedragen.)

Een volwassene demonstreerde aan mij persoonlijk een wondermooi exemplaar....zo onwaarschijnlijk theatraal.....dat het me weinig moeite kostte om te zien dat ik dit thema dit weekend maar eens als oblique technique zou aankaarten, voor idereeen die oprecht aan bewustzijnsontwikkeling en beter samenspel wil deelnemen.




woensdag 23 mei 2018

til-les

Maandagmiddag zat ik even met de Franse buren te praten over allerlei ditjes en datjes.
Ergens in dat gesprek vertelden ze dat iemand bij hen in de familie een cursus had gevolgd om beter te leren tillen.
Grappig genoeg begon dat minuscule stukje informatie, wat verder nergens echt een belangwekkend verband mee hield, op dinsdagmiddag ineens een ‘eigen leven’ te leiden.

Ik stond wat witte verf weg te strijken op een overduidelijk door overbelasting uit zijn voegen gebarsten muur toen er opeens iets ‘klikte’ en er een beeld voor mijn geestesoog schoof: vrij veel mensen vertillen zich aan het leven.
Op de dag waarop ik de mooie oblique technique over bewust worden van het‘ krachtenspel’ had opgeschreven, reeg zich het een en ander zomaar opeens weer aaneen.

Ik ken wel een paar van de adviezen die je op zo’n tilcursus krijgt

·         Til vanuit je benen en niet vanuit je rug .
·         Houd het te tillen gewicht zo dicht mogelijk bij je lichaam
·         Til en verplaats liever  20 x 15 kilo,  dan 15 x 20 kilo
·         Gebruik til-hulpmiddelen, waar het kan

Ineens zag ik hoezeer mijn adviezen daar parallel aan lopen.
Het kan mij niet (zoveel) schelen wat je inhoudelijk tilt en waarheen je ermee wilt gaan en waarom!
Voor iemands algehele korte en lange termijn gesteldheid en welzijn, is het wel bevorderlijk om aan het leven te tillen vanuit je bewustzijn en niet vanuit je denken ( en nee, dat is niet hetzelfde ding, ook al zijn je cognitieve vermogens er uiteraard wel bij betrokken).

Houd ieder ‘last’ die je op je neemt, zo dicht mogelijk en zo stil bij je je innerlijke centrum.
Neem liever 10 x een taak op je van 20/30  minuten, dan 2 taken van 5 uur of 4 van 2,5.
De belasting is een stuk minder, je houdt het gemakkelijker een stuk langer vol.
Je hebt veel minder (denk-)kracht nodig, voor eenzelfde of beter resultaat.
Je kunt grote vraagstukken ook veel beter hanteren, want als ze in kleine componenten onderverdeel worden…. ken je de details ook veel beter en.. de onderlinge samenhang wordt ook veel duidelijker.

Balans! Draag je ‘enerzijds’ veel meer gewicht dan ‘anderzijds’, ga dat dan niet met je denken lopen compenseren, maar balanceer het gewicht werkelijk via het centreren van je bewustzijn uit. Getordeerd  (scheef en dan ook nog overwegend steeds dezelfde kant op) een last dragen is vele malen belastender voor het systeem, dan 2 volstrekt tegengestelde krachten die elkaar in balans houden.

Loop je te zeulen, te sjorren en trekken en duwen aan het leven, op een manier die vergelijkbaar is met je lijf met fysieke gewichten overbelasten, dan is het ook allemaal alleen maar ‘lastig’, ‘last’ en ‘belasting’ en moet je wel lopen te zuchten, klagen en zagen. En doet het ook allemaal nogal langdurig veel pijn aan je emotionele gestel(dheid) en gaat het ook ‘ontsteken’ en beïnvloedt het je dagelijks functioneren en humeur nadelig. En kun je er ook ‘niks’ bij hebben, want het is al allemaal teveel.

(Maar wat sjouw je in Godsnaam de godganse dag allemaal met je mee….?)
Dat brengt me op nut en noodzaak van goed kijken, echt waarnemen…. .

Niet alleen of dat gene wat je rondzeult wel de tijd en moeite van het constant rondsjouwen ermee echt waard is , maar ook… wat het nou eigenlijk is.
Hoe ziet het te (ver-)plaatsen ding er nou eigenlijk uit? Hoe groot is het (echt). Hoe zwaar is het (echt). Zitten er handvaten aan? Hoe is het verpakt? Is het ‘vierkant’, is het ‘glad’ heeft het allerlei uitsteeksels waar je jezelf aan kunt open halen, is het glibberig? Wat is de substantie… is het wel vast, of is het een vloeistof die kan gaan klotsen? Zit het ergens anders aan vast? Hoe dan?

Bij een fysiek ding (ver-)plaatsen, bekijkt een verstandig mens dat soort aspecten voordat hij het opneemt en er actief mee aan de wandel gaat.
Bij een ‘vraagstuk’ of ‘kwestie’, gaan ‘we, moderne mensen’ ( ik generaliseer) er het liefst meteen mee aan de haal, zonder zelfs maar een paar seconden te investeren in zien wat het nou eigenlijk is.
Duwen, trekken, trappen, sjorren, gillen en schelden….er wordt dan een hoop energie/kracht gestoken in ….. de doorgaans juist meer belastende activiteiten voor het systeem.

Gaat dit dan over ‘politiek’ of ‘religie’ of welk al dan niet vrolijk stemmend of beperkend (strijd-) perk?
Welnee. Zeker niet primair, want het gaat hier nogmaals niet over de inhoud van de dozen en pakketjes die je verkiest te (ver-)plaatsen, maar over de gehanteerde methode daarvan.

Dit gaat daar net zo min over als dat een dokter leefstijladvies geeft, of een tilspecialist die aanwijzingen geeft over hoe je beter, met minder belasting voor lijf en leden, kunt tillen.

Niet te zwaar aan het leven tillen.. is een vrij letterlijk te nemen best wel goed advies!

Alleen … tja….. gaat mijn tiladvies dan niet primair over dingen met een fysiek gewicht die je op een weegschaal in kilo’s kunt afwegen. Maar over ‘ladingen van energie’ die je met je meedraagt.
En uitgebreide  ‘til-les’ van fysieke dingen….herinner ik me niet dat dat voorkwam in het basispakket van het schoolcurriculum. 

Maar van metafysische til-les weet ik heel zeker dat dat niet voorkwam in het schoolcurriculum. Steker nog, wat wel voorkomt in het schoolcurriculum ( en calvinistische arbeidsmoraal )  is juist een hang naar en promotie van jezelf (en anderen) veel te eenzijdig en veel te zwaar belasten.
Onder het motto: ‘ Het leven is zwaar, wen daar maar aan. Hier, heb je nog wat meer volstrekt overbodige ballast’

Dat je er niet te zwaar aan moet tillen, betekent niet dat je er helemaal niet aan zou moeten beginnen om wel het een en ander aan energieladingen te tillen, dragen en te (ver-)plaatsen.
Dit is geen pleidooi om bij de pakken neer gaat zitten in de hoop of verwachting dat het vanzelf wel shift in een door jouw gewenste richting of vorm, of dat een ander datgene wat wel ‘jouw pakkie ‘an is’  wel (voor je) erbij doet!.

Er zijn energetische pakkies an, die zitten nogal fundamenteel aan je vast, die kan een ander niet voor je dragen of van je wegnemen. De ‘ regering’ om eens een populaire ‘drager’ waar de ogen van hoop en verlossing van al die belastingen nogal eens op gericht zijn te noemen, kan jouw individuele zielsmissie, passie en set natuurlijke talenten niet van je overnemen en zelfs niet ‘shiften’ (er iets anders van maken)

Maar ja.. zielsmissies, passie en voldoende ruimte voor het (uit-)dragen van een grote diversiteit aan natuurlijke talenten … nuttige informatie en praktische handreikingen over een ‘Divine Plan’ met je leven vormgeven in een ‘Divine Way’ ( effort, not struggle.. harmonieus/soepel.. zonder iets of iemand geweld aan te doen) , ben ik in het officiële schoolcurriculum al helemaal niet tegengekomen.

En dus ligt er geloof ik wel een schone taak…
Geen kleintje…. wel een mooie, die bij mijn zielsmissie, passie, grote diversiteit aan natuurlijk talenten en een stuwmeer aan relevante bijpassende ervaringen past.
Zo waarlijk helpe mij…. de aspecten van alles-wat-is, het ‘ vereende krachten bewustzijn’ die hiertoe aangetrokken zijn.

Binnenkort in Nederland.

Ik ben mijn  2 m2 aardse fysieke spulletjes en nog zo het een en ander aan nuttige energetische pakketjes bijeen aan het pakken.
‘Compactiseren’, noemde ik het gisteren… al dat is ‘mijn’ zo dicht mogelijk op mijn kern dragen.

Voor een moderne sjamaan, die zich in dienst weet voor het welzijn van de hele gemeenschap is  ‘mijn’ nogal een ruim energetisch begrip en geen verwijzing naar iets wat ik bezit, maar naar iets wat onlosmakelijk aan mij verbonden is.
‘Bijeen pakken’ zou de verkeerde indruk kunnen wekken.. compactiseren van mijn energieveld is beter… me zo ‘rond’, ‘compleet’ en ‘1 geheel’ mogelijk in mijn kern weten en die hele bundel ‘liefdevol omarmen’ met mijn bewustzijn.

In dat licht, onderbreek ik hier mijn blogactiviteiten even, tot het moment dat ik daadwerkelijk in Nederland ben en in een positie verkeer dat ik weer energetisch ‘uitpakken’ kan.

A bientôt, zeggen de Fransen.





dinsdag 22 mei 2018

acceptatie en zeggenschap II

Het is grappig te zien hoe het soms gaat.
Ik ben maandag een hele dag aan het stoeien geweest met de constructie doorgronden van de bouwtekening van de Oblique Technique.
Het raakt nogal aan de constructie van de fundamentele kernprincipes achter de techniek van het Universum …..
Iets waar ik nu al zo’n 40 jaar studie van op heb zitten, als je ervan uitgaat dat ik die opleiding op mijn 6e ben begonnen.  Of 6 jaar, als je ervan uitgaat dat ik het me bewust ben dat ik daar hevig door geïntrigeerd ben.

Kortom…. ik weet al een poosje dat met de ‘Divine Dichotomie’ op kernwaarden spelen op zijn zachtst gezegd ‘uitdagend’ is.

Het krachtenspel in de dynamiek van ‘acceptatie’ en ‘ zeggenschap’ (de titel van de oblique technique) zit in al zijn eenvoud en simpelheid, echt uitermate ingewikkeld in elkaar.
Vooral … daar waar er een laag bewustzijnsniveau van ‘op elkaar inwerkende krachten’ binnen een (1) dynamische constructie is .

‘s Ochtends had ik de oblique technique geaccepteerd in de vorm die het had.
Ik was er volop, naar mijn best eer en geweten mee aan de slag gegaan, met veel plezier en vleugjes frustratie over de enorme veelheid aan kijkhoeken en kijklagen.

Maar ook met wisselend ‘succes’ en toenemend inzicht dat het in deze vorm niet ‘ stond als een huis’ ..  niet ‘klonk als een klok’… niet tot ‘de kern’ kwam ( zoals ik die al lang in volle glorie en schoonheid had gezien bij in ontvangstname.. er zit immers altijd een ‘plaatje’ op de ‘verpakking’).

’s Avonds  besloot ik mijn zeggenschap aan te wenden en besprak met mijn hofleverancier het proces, dat het geleverde zo niet aan mijn kwaliteitsstandaard voldoet.
Ik vond het veel te ingewikkeld in de vorm zoals ik het ‘ s ochtend had binnen gekregen. Vond het effect ook veel te ‘destabiliserend’ en ‘ ontmoedigend’ (abstract!) om het met een gerust hart in de etalage van mijn speel-o-theek te kunnen of willen zetten.
Voor een professional in bewustzijnsontwikkeling, is het ‘leuk’ en waarschijnlijk een prachtige powertool.
Maar ik zou het niet zo in de handen willen spelen van een doelgroep die diffuus is,  met mij onbekende  niveaus van bewustzijn.

Vanochtend had er een transformatie in het begrip van de toepassing van deze ‘powertool’ plaatsgevonden.
Met dit gereedschap in handen ( en aardig wat kennis van hoe het veilig te hanteren) , kon ik uit de ruwe Universele kernstof die ik zelf wel in mijn werkplaats in ruime mate voorhanden heb, zelf nu een speelsuggestie-gedachteconstructie maken die wel voor alle leeftijden geschikt is, voor alle bewustzijnsniveaus en waar iemand net zo lang of kort mee bezig kan zijn, oppervlakkig of diepgaand, als hij maar wil.

Ha.
Kijk.. dan wordt het weer leuk, want dan zie ik het weer voor me. Op zoveel zijnslagen!

Zie ook hoe het leven met van alle kanten helpt…. !
Want, de belangrijkste inspiratie kwam van de grootste ‘frelon’ ( horzel.. lijkt op een overmaatse wesp) die ik ooit in mijn leven heb gezien, die zich hoorbaar en zichtbaar in mijn slaapkamer meldde net nadat ik mijn dag had ‘overgedragen’.
Ik sprong (zoals dat zo mooi heet, als door een wesp gestoken) toch nog maar even  mij bed uit om daar, zo veilig mogelijk wat aan te doen.

Ik testte of de stofzuiger die ‘met kuren’ in een ander kamer stond, voor een paar seconden toch voldoende zuigkracht kon ontwikkelen, als ik tegelijkertijd met mijn voet wat kracht uitoefenende op een plek die niet goed vast zat.
Dat bleek het geval en zo kon ik, ‘ op turbo’ op veilige afstand van de ‘angel’, met de powertool die ik niemand zo in handen zou geven in de vorm die het nu heeft, toch de bedreiging van mijn veiligheid en de veiligheid van andere gebruikers van dit huis, ‘te lijf’.

Vanmorgen kwam uit het stof van mijn innerlijke stofzuigerzak, een koningin van een obliquetechnique tevoorschijn. Zo rank en elegant ( wespentaille, ha, ha) , zonder angel, maar met een engel van een inzicht in de onstoffelijke materie van ‘een complex krachtenspel op koninklijke wijze hanteren’!

Natuurlijk.
De voorbeelden zijn talloos en overal om je heen waar te nemen.

Wat valt er toch een hoop te leren over nut en noodzaak van  ‘je krachten kunnen reguleren’ bij ultra-dagelijkse dingen als:
Het licht aandoen, swipen, een paperclip om een bundeltje papier schuiven, een potje groenten open maken, iemand met je mond aanraken, een jong diertje optillen, een gipsplaat vastschroeven aan het plafond,  iemand ‘de waarheid’ zeggen, de deur openen of achter je dicht doen.. de lijst is … eindeloos.  Je doet.. de hele dag zo ongeveer.. niets anders!

Bijna niemand staat daar erg lang bij stil.. maar eh….sla jij het licht wel eens aan met een hamer? 

(Enne…..hoeveel (van je brute) kracht denk je dat er werkelijk nodig is om een levend wezen te ’activeren’ om zijn licht te laten schijnen?)

maandag 21 mei 2018

Acceptatie en zeggenschap

Het heeft er veel van weg dat het de ‘weken van de fundamentele beginselen’ zijn.
Zou het er iets mee te maken hebben dat het ook de week van de herdenking van de Heilige Geest is ;-)  ? (Pinksteren)

Vanmorgen kreeg ik weer een zelf-bouwpakket geleverd.
Het zou me niet verbazen als het de Oblique Technique is die het komende weekend in de etalage komt..

Het thema is de energetische dynamiek tussen (de perceptie van) eigendom , acceptatie en (daadwerkelijke) zeggenschap (in relatie tot duurzaam beheer van een ‘goed’).
Dat is een hele mond vol.

Het gaat over een begripsvorming die eigenlijk net zo fundamenteel is als dat je 4 wielen (accuraat) aan de 2 assen van een automobiel moet monteren, anders….. rijdt het voertuig… niet.
Hoe goed, of slecht, je de rest van de aandrijving ook maakt, hoe aerodynamisch (of niet) de carrosserie ook ontwerpen is… hoe mooi de lak glimt, hoe hard of ludiek de claxon toetert, hoe ‘pienter’ het pookje….. als automobiel werkt het letterlijk.. voor geen meter (geen millimeter zelfs)

1e Pinksterdag (n.a.v. een tour met klassiek auto's die jaarlijks hier in de regio met Pinksteren plaatsvindt) sprak ik iemand die in de jaren ’80 aan oude Triumph’s heeft gesleuteld.
Hij vertelde dat een ander, ook Engels merk, Jaguar, een basisfout had gemaakt, wat hem betreft.
Alle onderdelen zijn ‘state-of-the-art’ ontworpen ( ofwel.. errug mooi maar ook errug duur).
De ontwerpers hadden echter bezuinigd op de elektrische connector-stukjes.
Daar hadden ze de goedkoopste (lees gammelste) versies van laten we zeggen  5 pence voor genomen, terwijl een goede, duurzame, laten we zeggen 10 pence kost.
OK, met een paar kilometer elektrische kabels, per Jaguar, heb je er aardig wat in totaal nodig.. Dus je ‘bespaart’ inderdaad op de korte termijn 100 pond ofzo op die ‘minuscule dingen die je toch niet ziet’.
(Leg dat even naast de aanschafprijs van een kittige Jaguar als geheel….)

Echter, je voelt hem al aankomen….
Voor 10 pence per stuk hoefde je die dingen waarschijnlijk ook de eerste dertig jaar niet meer te zien.  Maar voor 5 pence, mag je met grote regelmaat alle honderden van die dingen door je handen laten gaan, op zoek naar die ene die ‘ nu weer’ kapot is gegaan.
En bij die prachtige spoiler en wieldoppen kun je vrij gemakkelijk komen.. maar die connectors ( en altijd precies diegene die je hebben moet, natuurlijk) zitten verstopt achter een heleboel bouten en moeren die je dan weer eerst los moet maken.

Dat is’ financieel’ mogelijk best ‘ leuk’ voor reparateurs, die een bedrag per uur rekenen.
Maar of de eigenaar/gebruiker van de Jag er net zo van geporteerd is en blijft?

De zaterdag voor Pinksteren kreeg ik een verhaal te horen dat iemand aangaf afstand te willen doen van een erfenis waar een huis deel van uitmaakt.
Dat huis dient te worden verkocht voordat de erfenis zich in (het geprefereerde)  ‘baar geld’ heeft getransformeerd. Totdat dat moment (waar ieder reikhalzend naar uitkijkt) werkelijk daar is, brengt het gezamenlijk eigendom van een huis  ‘lopende kosten’ en ‘beheerstaken’ met zich mee.
Die persoon claimde wel (erg actief) zeggenschap over de hoogte van de vraagprijs en de uiterste verkoopprijs.
Maar ja, als je afstand doet van eigendom (omdat je aspecten ervan niet kunt of wilt aangaan of continueren, zoals ‘de verantwoordelijkheid’ , of ‘ meebetalen’) … dan heb je over dat soort dingen toch helemaal niks meer te zeggen, of ben ik nou gek?

Dat er een psychologisch mechanisme meespeelt, ondervond ik prachtig net op 2e pinksterdag ‘ aan den lijve’.

Ik had op 1e pinksterdag bewust afstand gedaan van het eigendom van een ‘goed’. Ik gebruikte het niet meer (ook al vond ik het nog wel een erg mooi ding) en wilde het liever een nieuwe bestemming geven, dan ongebruikt met me meeslepen.
De volgende eigenaar, liet me vanochtend weten dat ze het ding nog dezelfde dag in eigendom had gegeven aan iemand die het had zien staan en er onmiddellijk helemaal weg van was.

En daar had ik meteen een kans om mijn eigen wiel naar mijn beste eer en geweten aan mijn eigen as van het bouwpakket vast te bouten.

Mijn acceptatie van het gegeven dat ik er zelf vrijwillig afstand van had gedaan, betekende ook dat ik er nul zeggenschap meer over heb wat er met het goed gebeurt, wanneer en waarom.
Wat is er nou mooier dan dat het ding waarvan ik hoopte dat het nog vreugde aan iemand kon verschaffen binnen 6 uur ofzo zijn weg naar zo iemand vindt? Divine Timing in Action, toch?

Maar dit ‘boutje’, kan ik toegeven, viel wel even uit mijn vingers, in wat (psychologisch) zand. Dus ik moest het meteen even stevig vastpakken en goed schoonblazen, van binnen en van buiten bekijken, voordat ik het op de juiste moment-spanning kon aandraaien aan het bouwpakket.

Zand laten zitten in bewegende delen, is immers ook geen goed idee ;-)
Dat gaat zo knarsen en doet het mechaniek sneller slijten.


Kon ik meteen even checken of de meegeleverde boutjes wel van degelijke kwaliteit zijn.. (ja).. Anders had ik er beter wat stevigere modelletjes voor kunnen nemen, die een stuk minder snel lostrillen of scheuren vertonen, dan minder stevig materiaal.  

Ik zal niet snel op de kwaliteit van de koppelstukje bezuinigen (zo waarlijk helpe mij….. goed bij de Pink(ster)en zijn….. ;-)  )

zaterdag 19 mei 2018

proeve.... dynamische stabiliteit

Vorige week vrijdag vond ik al dat mijn oblique technique ‘vroeg’ was aangekomen, voor dat weekend.
Zou ik het wellicht druk krijgen, dat weekend, was een van de dingen die ik me afvroeg?

Het antwoord op die vraag bleek ‘ja’ te zijn, want de aanzet voor de oblique technique van dezeweek werd me al op zaterdagmiddag bezorgd.

Dat er een hele week nodig is om het uitvoerig zelf te testen, voordat ik het op de website zet, is wel begrijpelijk.
Het is duidelijk een ‘ handle with care’ speelsuggestie.
Zeeeeeer elementair, ook.

En.. gezien mijn belangstellingssfeer en expertise ( energetische systeem dynamica in menselijke samenlevingssystemen) , ben ik wel ‘effe’ bezig om mijn hele weten op een voldoende grote diversiteit van  takken van leefsport door te vlooien!
Dat is zo’n stuwmeer aan materiaal, dat ik dat niet in een uurtje voor elkaar krijg.

Geholpen door de real-life real-time praktijkgestuurd-leren-ondersteuning , had ik naast de meer theoretische verkenningen van mijn innerlijk weten, ook volop de gelegenheid om mijn ‘geleerde inzichten’ in de praktijk te brengen en te voelen welke factoren sterk ‘overhellende’ factoren zijn, ‘dynamische stabiliteit’ verminderend, in intermenselijke dynamiek.

Gezien ‘hoe het allemaal ging’ kan ik niet nalaten te denken…. zou ik ‘op examen’ geweest zijn, deze hele week?  En hoog bewustzijn multi-gefacetteerde ‘proeve van bekwaamheid’ (als docent)…. ?

Kijken of mijn hands-on vaardigheden op het vlak van kernfactoren in  ‘dynamische stabiliteit’, inderdaad wel in voldoende (hoge) mate geschikt zijn om er de openbare weg mee op te gaan, in mijn rol als praktijktrainer, zonder energetisch dynamisch brokken te maken?

Tja.. als dat zo was, dan ben ik .. heel benieuwd wat daarvan de uitslag is.

Zelf ben ik optimistisch..
Het multidimensionale onconventionele praktijkgestuurde leerplan wat ik ‘on the fly’ deze week componeerde, zit volgens mij energetisch dynamisch prachtig in elkaar.
En ook al heb ik de grenzen van mijn eigen emotionele stabiliteit op een paar momenten bij de zijwind, tegenwind, windstilte, hagelbuien, stormvelden, storingen in apparatuur, grote temperatuurschommelingen en sterk opeens van de verwachtingen afwijkende reële omstandigheden, golfslag en deining in mijn wereld deze week wel aardig van dichtbij gezien…. ‘omgevallen’ of ‘omgeslagen’ ben ik niet.
Wel heb ik daarbij ook zo ongeveer alle ‘bijzondere verrichtingen’ die er maar in mijn leerschool bekend zijn, moeten benutten.
Enne.. dat zijn er nogal wat.. dus om dat allemaal in een week te kunnen proppen….. mag best wel een WONDER heten!

Zelf zou ik zeggen dat ik mijn ‘brevet van energetisch dynamisch vermogensbeheer’ wel als  ‘verlengt’ kan beschouwen.

Dat.. en welke vermogens ik dan in de fysieke wereld in beheer krijg…..ga ik deze week merken.

(-:




vrijdag 18 mei 2018

Horizontaal water

Dit blogstukje is een beetje als rivella: “ Een beetje vreemd, maar wel lekker.”

’s Ochtends kijk ik bij het wakker worden altijd of er inspiratie is voor een blogstukje, waarbij mijn ervaringen van de afgelopen 24 uur, worden gefilterd door mijn levenservaring.  

Dit is een stukje wat gaat over energetisch dynamische ‘duizeligwekkendheid’ en wat je zoal kunt doen om in (vermeend) uitdagend vaarwater, toch veilig te navigeren.

Ik begin graag met het citeren van een stukje uit de column ‘ De Grote Aantrekker’ van Marnix Peeters, uit de ZENO van zaterdag 14 april 2018.
(Een editie die me deze week erg veel bruikbare ingrediënten heeft aangereikt, trouwens.)

“De Grote Aantrekker is een gravitationele anomalie in het heelal. Een gebied dat duizenden sterrenstelsels naar zich toe trekt, ook het onze, waar niemand van weet wat er zich precies afspeelt. Het is 250 miljoen lichtjaar ver. Dat is 9,5 biljoen kilometer maal 250 miljoen.

Duizelingwekkend, zei mijn vrouw.

Onze Melkweg raast er met een snelheid van duizend kilometer per seconde op af. We zitten dus op een om zijn as draaiende bol, die baantjes doet rond de zon, die zelf rondknettert in een sterrenstelsel, dat dan weer meejakkert in een cluster, die door een supercluster heen zoeft, die tenslotte met duizend kilometer per seconde op de Grote Aantrekker afstormt. Je zou denken dat het hier harder zou waaien.

Het doet je wel alles heel erg relativeren, zie mijn vrouw, die gestopt was met lezen. Wat betekent in godsnaam de dood, als je maar zo’n pluisje bent Wat zou je je druk maken over de lelijkheid van de Boomsesteenweg?”

En ja, vanaf je geboorte daver je inderdaad op deze aardbol met 60 seconden per minuut, 60 minuten in een uur, 24 uur in een dag en 7 dagen per week af op het ‘eindpunt van deze trein’.

Zo’n 2 decennia heb ik samengeleefd met een zeeman, nautisch officier in de koopvaardij.

Daar steek je zomaar wat van op, uit de verhalen en…. door zelf mee te gaan en het een en ander aan den lijve te ervaren en observeren.

Zeeziekte…. is een (duizelingwekkend) fenomeen.
Officieel heel het ‘reisziekte’, want mensen kunnen het ook in andere voertuigen ervaren.

Wie nautisch officier is op de woelige baren, zou wel een heel erg beroerd leven hebben, als hij iedere dag zeeziek was. Je kan niet de hele dag met een groen gezicht kotsend de w.c. pot omarmen in een innige omhelzing…. er moet gewerkt worden en daar moet je zelfs je kop bij houden.

Toch starten veel zeelui hun carrière wel met heel wat innige omhelzingen met het porselein in hun hut, maar groeien er dan toch (goeddeels) overheen ( of besluiten tot een andere werkkring).

Mijn man vertrouwde me iets bijzonders toe. Hij had geen last meer van zeeziekte. Zeker niet, zei hij, als het echt ‘ spookte’ en er objectief gezien wel aardig wat reden voor duizelingwekkende bezorgdheid zou kunnen zijn. Hij zette zich dan gewoon vast met een touw, zodat hij niet om kon vallen en deed zijn werk. ‘Geen tijd’ voor zeeziekte, zei hij dan. Hij wist dat hij juist dan zijn kop erbij moest houden.
Toch, zei hij, was hij nog af en toe wel op het randje van zeeziekte en het was hem opgevallen dat dat altijd onder exact dezelfde omstandigheden voorkwam.
Er stond dan nauwelijks wind.. kracht 6 ofzo en dus zijn er nauwelijks golven.
Maat als er dan een ‘zwel’ was ( een basisdeining van de zee met hele lange halen, veroorzaakte door een storm op de oceaan, veel verderop), die onder een bepaalde hoek aan kwam ten opzichte van de te varen koers.. dan werd hij wel een beetje groenig, zat liever stilletjes in een hoekje en was niet echt ‘blij’.
Andere bemanningsleden hadden dan ‘ nergens last van’!

Van verhalen over tripjes naar Engeland met de ferry, is wel bekend ‘ iemand zeeziek zien zijn, doet in veel gevallen zeeziek zijn’. Begint er een groen aan te lopen, dan volgen er onder de reisgenoten zonder ‘zeebenen’ gegarandeerd meer.
Ook onder omstandigheden waarvan ‘die anderen’ helemaal niet onder de indruk zouden zijn geraakt.. zonder ‘die ene’!

Iets zeeeeeer vergelijkbaars doet zich voor op de ‘golven van het relationele verkeer’.
De zon kan prima schijnen in de situatie, het is er objectief gezien kalm, er is geen ‘vuiltje aan de lucht’.
Maar wat ‘deinig’ op grote afstand, kan toch voor vrij ernstige gevallen van zeeziekte zorgen.

En zeeziekte brengt werkelijk van alles in de mens naar boven.. maar ‘het beste’, is meestal niet de beschrijving die daarop algemeen van toepassing wordt verklaard.
Relationele zeeziekte.. net zo min.

Valt daar dan niks aan te doen?

Hier komt toegepaste psychologie met kennis van de energetisch dynamica van pas.

Ik weet, uit eigen ervaring, dat als ik aan boord was en waterige soep te eten kreeg op een nuchter maag, ik in no-time ‘queezy’ was. Want, met een half slaperig hoofd en een licht verstoord bioritme, hoefde ik niet eens naar de toestand van de zee buiten  te kijken, om te zien dat de soep door mijn bord klotste. En… zeeziekte slaat sneller toe op een lege maag… bingo.
Soep ‘ klotst’ al door het bord, bij zeer minimale bewegingen……

Ik kreeg de tip…. je kan niet zeeziek zijn als je horizontaal ligt.
(Ik heb heel wat dagen aan boord in bed gelegen met een boek. )

En, me verregaand verdiepend in sociaal-emotionele energetische dynamiek…. hetzelfde is waar voor last hebben van onaangename golfpatronen daarin!
Tegen de tijd dat ik voel dat het ‘duizelingwekkend’ is.. ga ik kaliberen op ‘horizontaal’ en dan ebt het altijd weer weg.

Maar ja, plat op je rug gaan liggen, is niet altijd mogelijk.

Toch is er de ‘pocket-versie’ van dat kalibrerings-mechanisme ruimschoots simpel voor handen.
Het ‘glas met een waterige vloeistof’.

Kijk, heel goed, naar het oppervlak van een glas met bijvoorbeeld water, wat op de tafel staat.

Neem het een minuut ofzo, echt heel goed in al zijn bewegingen waar.
Is er.. objectief waarneembaar, een ‘storm in dat glas water’?

Vergeet niet, het water draait met duizelingwekkende snelheid om de as van de aarde, die om de zon zwiert en dat alles stuitert op hoge snelheid door het heelal.
Golft het?

Zo niet, dan weet je dat het een zeer beproeft kalibratiemedicijn in handen is gespeeld. Hoera!
Drink het op in de wetenschap dat dit hele bijzondere horizontale water, jouw duizelingen braakneigingen van onverkwikkelijkheden en ‘de spokerigheid in je verschijning’ kan doen uitdoven. Terug naar ‘calm, happy and confident’ .
Drink het met volle aandacht op.

Uiteraard is het werkelijke medicijn hier, dat je met je volle aandacht naar het werkelijk hier en nu gaat en met eigen ogen ziet dat er in het concrete hier en nu helemaal geen reuring is, die het rechtvaardigt om je amygdala zo ver te doen prikkelen dat je in vechten-vluchten modus komt.
Je schakelt zo zelf je prefrontale cortex weer online.. de gereedschapskist met al je menselijke vermogens, die je in staat stellen om je kop bij het navigeren van deze ‘wateren’ te houden.

Een gedehydrateerd lichaam, neemt doorgaans wat slechtere beslissingen, dus een extra glas water kan nooit kwaad.
Het stelt je amygdala nog verder gerust dat de kust veilig is, want… in een echte crisissituatie gaat geen enkel weldenkend zoogdier (relatief rustig) iets staan drinken!
Het zelf in beweging zetten van de peristaltiek van je lichaam en energielichaam… iets ‘doen’… waarvan je weet dat het eenvoudig door je systeem verwerkt kan worden en geen bedreiging voor je veiligheid is….  helpt de psychologische ‘wissel’ verder omzetten.
Dat is de simpele versie.

Er is ook een meer geavanceerde versie, voor wie van high-tech oplossingen houdt.
Ook handig als je even geen stilstaande tafel bij de hand hebt om deze check mee te doen, of het je de tijd ontbreekt om stil te gaan staan.

En… als er werkelijk iets aan de hand is waar je je kop gewoon bij moet houden, terwijl je mogelijk weet gevoelig te zijn voor de wat heftiger golfpatronen.

De gyroscopische kamer.

Ik vernam in de dagen met de zeeman dat er gyroscopische instrumenten zijn.

Die zijn zo ‘opgehangen’ aan boord van een schip, dat ze volstrekt geen last hebben van welke schommelingen dan ook. Geheel trillingsvrij, deinigsvrij zijn.

Ik vroeg me toen al af, waarom ze de brug van het schip niet in zijn geheel gyroscopisch hebben geconstrueerd. Of zelfs de hele ‘accommodatie’.
‘Kosten’ zal wel het juiste antwoord zijn, in de afweging van de noodzaak.

Maar, me verdiepend in esoterische bronnen en in mijzelf….. weet ik dat er een gyroscopische ‘kamer’ ingebouwd is in het eigen bewustzijnssysteem, waar je naartoe kunt gaan en toch volledig over alle elementair nuttige  ‘koppie-erbij’ besturingsmechanismen kunt beschikken.

Het is niet je gewone ‘ brug’ en commandocentrum.
Het is er om te beginnen ‘ geblindeerd’ ( zodat je niet afgeleid wordt door wat er door een raampje te zien valt) en volledig koerst op alle beschikbare informatie uit het innerlijke weten.. van wie je bent, waar je naartoe verkiest te gaan.
En daar ‘hang’ je dan in…. onverstoord door welke turbulentie dan ook.
Maar dat ‘hangen’ is dan gewoon met beide benen op horizontale grond ‘staan’ hoor…. Zo relaxed als je maar wilt, op een heel hoog bewustzijn, met de volledige beschikking over alle vermogens kennis en ervaring en communicatieopties.

(Blijven hangen in wat je amygdala je voorschotelt, is op een heel laag bewustzijn, met vooral een heel arsenaal aan vechten en vluchten opties en reflexen ter beschikking staan. Met doorgaans ‘onverkwikkelijke gevolgen’ voor het zelf en de omstanders.
Het is als blijven staren naar de soep op tafel, terwijl buiten, in de frisse lucht, je ziet dat er eigenlijk een behoorlijk vlak zeetje is)

Het ergste van zeeziekte, weet ik uit ervaring,  is het punt dat je maag eigenlijk al lang leeg is en je gal gaat spuwen. Er is wel de braakreflex, maar er valt niks meer te braken en je keert jezelf zowat binnenstebuiten om toch wat te kunnen produceren.Dat smaakt heel erg vies en doet ook heel erg pijn, omdat je spieren zich tot een maximum aanspannen. Miserabel.. is het woord wat dan de gesteldheid wel aardig accuraat beschrijft... en in de spiegel is dan weinig fraais of vrolijks te zien.

Daar is ook een sociaal emotioneel maatschappelijk equivalent van die ‘reisziekte’ door het leven.
En die is ook vrij goed overdrachtelijk besmettelijk.

Dat geeft dan nog niet zo veel als er werkelijk storm aan de hand is…. maar ja…. met zijn allen kotsend over de reling gaan hangen, terwijl er rondom  uitzicht is op een vlakke zee onder een blauwe zon…..? 


donderdag 17 mei 2018

Het paradepaar

Ik heb het voorjaar tot volle wasdom kunnen zien komen, op de heuvel en in de vallei , rondom mijn tijdelijk verblijfplaats in Frankrijk.
In slechts een paar weken tijd, is al het groen werkelijk prachtig uitgelopen.
De boeren hebben hard gewerkt op het land: voorbereiden, zaaien, poten en de dieren weer in de weides te laten.

Van alle seizoensfenomenen fascineert de enorme  schoonheid en speed-of-light groeikracht van een vers ‘voorjaar’ me ieder jaar weer.
Zo’n bombastisch crescendo van de natuur  nog weer eens in een prachtig heuvelachtig gebied in Frankrijk mogen meemaken, is .. erg fijn.

Zelf ‘Food (For Thought)’ producent, heb ik de afgelopen weken ook hard gewerkt om ‘het land’ op de komst van een nieuw groeiseizoen voor te bereiden.
Ook ik heb (ideeën) gezaaid in de mij in beheer gegeven metafysische velden.
Er ligt nu een prachtig volstrekt organische gegroeid tapijt van prachtige ‘sappige’ gevarieerde Oblique Techniques.

Maandagochtend liep ik die Oblique Techniques allemaal eens langs en constateerde tevreden hoe mooi het erbij staat.
Alles wat ik er zie, is vol levenslust en potentie.

Twee Oblique Techniques sprongen echter krachtig naar voren.
Ik keek naar ze en wist: “Samen verzetten die twee ‘bergen’! Wat een kracht!”

Ik nam het coup de coeur paradepaar van de huidige ‘stal’ mee en bij mij aan de keukentafel toverden we samen in een uurtje een fraai reisplan tevoorschijn, wat ik helemaal voor me zag.
Ook, omdat het zo prachtig mooi aansluit op al het voorgaande… en…..het wezen van het oorspronkelijke plan voor 2018 met de oblique techniques, prachtig weergeeft en raakt.

Simpel.. weinig woorden.

 

















Tijdens een kleine pauze, na het maken van de schetsen, realiseerde ik me hoe mooi complementair en kerngezond de twee binnen het paar zijn.

De een is bijna volledig een ‘yin’… de ander is bijna volledig ‘yang’.
Kijk zelf maar eens!

Maar wel een ‘yin-en-yang’ die in dezelfde toonsoort spelen, op dezelfde ‘golflengte’ staan afgesteld. De neuzen dezelfde kant op hebben staan.
De een sluit de ander niet uit, maar ze versterken elkaar.
Ook al functioneren ze ieder op zich prima, de combinatie van de specialiteiten maakt het ensemble nog krachtiger, effectiever.

Ook realiseerde ik me.. en dat vond ik wel grappig, dat deze ‘yang’ helemaal niet in de officiële stal van de oblique techniques staat!
Ook al was hij wel als een briljante ‘bonus’ oblique technique naar voren gekomen, afgelopen zaterdag.

Hij staat op het blog (wat meer de meanderende yin-component is van dit project), ‘achter de schermen’ van de to-do-lijst met oblique techniques, (wat meer ‘yang’ is aan het project).
Met het beeld van de ruiter, geheel achter de schermen van een ridderoutfit, op een paard, vond ik dat wel even grappig om op te merken.

Zo vormt het ‘paradepaar’ in de context van het online project ook nog eens fraaie belichaming van het yin/yang teken ( symbool van energetische dynamiek: het leven).

Ik kreeg op dinsdagochtend nog een bonus door met het paradepaar te spelen, die me deed lachen.

Mijn aandacht werd getrokken naar een paar kenmerken die me de dag ervoor nog niet aan het stel waren opgevallen.
  • beide kernen zijn precies even lang ( 8 tekens) 
  • beide beginnen en eindigen op ‘hetzelfde’ ( GE …… D)

        ( GEELROOD en GEENGELD)

Ik schoot enorm in de lach toen ik dat woord en letterspel nog wat verder doorvoerde.

Er zit gewoon een ENGEL in GEENGELD, die de eindjes (GE) en (D) prima aan elkaar weet te knopen!

Wie ook de engel recht voor zijn snufferd kan zien als  ‘geen geld’  als nader te beschouwen fenomeen in beeld verschijnt, beschikt in ieder geval over….. (spel-)inzicht …… toch?

Onweerlegbaar, volstrekt lineaire, door iedereen met ogen in zijn hoofd waar te nemen…feitenmateriaal… met basisschoolkennis van ‘spellen’ en verbanden tussen fenomenen aanbrengen/opmerken.
ha, ha.. het ‘ensemble’ in full swing!

O ja…
( Hoe langer je kijkt, uit verschillende kijkhoeken, hoe meer je ziet)

Beide complete vraagstukken zijn samengesteld uit evenveel woorden ( allebei ook weer 8!)
En kennen hetzelfde ‘format’, als de ‘kern’… de eerste twee woorden zijn in beide gevallen even lang (3, 2 tekens) en het laatste woord ook (4 tekens)….. drie.. verschillende waarden.

(En nee,  die congruentie heb ik niet bewust zo in elkaar gepuzzeld… ik neem waar dat het spontaan zo prachtig synchroon is gegroeid.)

Hóog-acht-end,

;-)