de waarde van 'er zijn'....

Het is opvallend.
Alweer herhaalt een thema zich, uit een iets andere richting.

Ik schreef gisteren over hoe je verschillende taken en functies in het leven kunt proberen te combineren door 'er op de cruciale momenten voor ieder van die functies te zijn'

Aanleiding voor die blogpost waren:

• een aantal 'vaders' die via 'het scherm' binnen waren komen rollen  
• een aantal 'moeders' uit Nederland, die via een' live vis-a-vis-gesprek' binnen waren komen rollen

Ik had eergisteren met een vriendin (zelf Nederlandse, bewust full-time moeder en hier in Frankrijk permanent wonend) een fijn gesprek waarin we allerlei verhalen vertelden over onze moeders en wat we van hen opgestoken hadden en hoe... Nederlandse moeders, die allebei zijn overleden.

En ja.... ik had in dat blog stukje niets over 'de moeders' geschreven......inderdaad......
Terwijl ik wel wist dat dat gesprek met die vriendin een grote inbreng had gehad in de hele mix van indrukken die tot het blogstukje van gisteren hadden geleid!
(Symptomatisch .......om de grote waarde van de aanwezigheid van die 'vibes' onvermeld te laten.....in de 'zichtbare wereld van de 'concrete resultaten'.....?!)

Vandaag ketste het thema nog eens flink door mijn binnen- en buitenwereld.
"Hoe cruciaal is 'er zijn..... ook op de niet op voorhand aan te wijzen cruciale momenten?"
Het werd letterlijk een actuele vraag in het licht van 'mijn opvolging' hier in Frankrijk.

Ik pas hier op een groot, oud gebouw met een aardige stuk tuin eromheen, waar de helft van het jaar ook toeristen gebruik van kunnen maken. In ruil voor ' hier vrij mogen wonen' en een 'zakcentje' waar ik mijn eten van kan kopen, doe ik de handvol 'simpele lopende klussen' die erbij komen kijken.

De eigenaar van het gebouw is nu op zoek naar mijn opvolgers.

Hij mailde dat er mensen geïnteresseerd zijn die al 5 jaar in de plaats vlakbij wonen, met de vraag of ik hen maandag wil ontmoeten en het gebouw kan laten zien.

Op zich wel... natuurlijk.Prima. Geen probleem
Maar toch zit me er ook, sinds zijn verzoek, al de hele tijd iets (behoorlijk) niet lekker aan.

Want hoe groot is nou de kans dat als zij een huishouden (waarschijnlijk met  tuin) hebben een paar kilometer hiervandaan, met al hun spullen.....dat zij hier gaan wonen in een appartementje wat hoogstwaarschijnlijk veel kleiner is dan wat ze daar hebben? Het is 'maar' 2 minuten' met de auto!

Qua ' functie' zou je kunnen beargumenteren, dat het voldoende is als zij er op 'de cruciale momenten' zijn en 'de cruciale dingen' doen.
Daar kunnen zij dan toch mooi een extraatje mee verdienen?
Wat zeur ik dan?
Ze kunnen toch een telefoonnummer achterlaten...?
Dat kunnen de toeristen dan toch bellen ' als er iets is' Of de buren...? Ze zijn er 'zo'.
Wat heb ik dan toch te mekkeren?
Het zou mij toch geen bal moeten kunnen schelen wie mij opvolgt en hoe dat gaat?
Dat is 'over mijn graf regeren' als ik me daar tegenaan bemoei?
Niet 'mijn pakkie 'an'.... toch?

Ach, ik ben hier al een tijdje (op deze plek 3 jaar en op deze planeet 45 jaar) en ken het belang van 'er zijn' ook op een heleboel van de momenten dat 'er niets gebeurt' of ' hoeft te gebeuren'.
Het geeft een heel andere 'vibe'... of er iemand woont, of dat iemand er met enige regelmaat 'langskomt'.
Die ' duidelijk betrokken' levende aanwezigheid van iemand die ook geniet van hier de hele week zijn, soms ' bezig met een taak' , vaak ook 'ontspannen weinig omhanden hebbend'  ..veroorzaakt.... heel ander 'gedrag' bij alle direct betrokkenen!

Denk je dat ik alleen maar problemen heb opgelost ( of voorkomen!) omdat de toeristen of de buren die aan mij meldden, of omdat ik het tijdens het uitoefenen van mijn 'functionele taak' zag dat het 'cruciaal' nodig was?
Ha.... !

Maar ook.. mijn buren houden inderdaad een oogje in het zeil...
Vooral omdat we met elkaar een persoonlijke band hebben, als daadwerkelijke, op elkaar wederzijds betrokken buren, die hier...leven....'zijn'.
Maar zij 'bellen' mij niet ' in functie' over wat hen zoal opvalt... !
Wat zij zien hoor ik ' terloops' in de gesprekken die we over allerlei dingen hebben.
(Onder andere... de kleine dingen die mij zijn opgevallen, omdat ik er was....)
Dus.. de kans dat zij die 1001 kleinere dingen gaan 'doorgeven' aan mensen die hier functioneel haasje-repje een paar uur per week functioneel een 'taak' op 'cruciale momenten' komen verrichten.. lijkt mij verwaarloosbaar klein.
(Vooral als die mensen bijvoorbeeld ook nog eens onvoldoende Frans zouden spreken. Iets wat ik niet weet, maar wat mij niet geheel ondenkbeeldig lijkt, gezien hun land van herkomst en hoe goed mensen uit dat land van herkomst die hier wonen gemiddeld gezien Frans spreken.....)

Is dat erg?
Is dat 'cruciaal'?

Ik weet wel wat mijn antwoord is.

----
P.S. van een paar uur later

Ik de eigenaar nog even gemaild om te infomeren hoe cruciaal hij het vindt dat er 'aanwezigheid' is.
In zijn antwoord ( ...waaruit bleek dat hij het ook belangrijk vind.....) stond ook dat hij tot nu toe vooral veel reacties had gekregen van dames met een eenpersoonshuishouden, die aangaven te schrijven.

Dat amuseerde mij nogal.. (like attracts like?)..... wat je al hebt/wat er al is....... daar trek je juist eenvoudig meer van aan, is mogelijk een principe in de werking van het Universum.....

Waar 'enorme overvloed' is van iets waarvan je (op het eerste gezicht denkt) denkt er  'niet echt iets aan te hebben'... weet ik...... kunnen dan weer spannende (nieuwe) mogelijkheden ontstaan voor wie daar creatief mee omgaat.

Wordt..... vast wel...... vervolgd!

bewuste echolocatie?

Een paar dagen geleden keek ik naar Freek Vonk's college over superzintuigen.

Een 'echo' daaruit is een paar keer teruggekomen bij me, zonder dat ik er iets mee deed op dit blog.
Vanmorgen was hij er weer heel even en weerkaatste op een grappige gedachte:
" Zou een vleermuis bewust weten dat hij een echolocatiesysteem gebruikt om te navigeren en voedsel te vinden?"

Nu, op een rustig mijmermoment komt die echo weer tevoorschijn en ik besluit er wat mee te doen.

Het echolocatiesysteem van de vleermuis intrigeert me, want het doet me sterk denken aan het resonantie-informatiesysteem waar we als mensen over beschikken.. onze 'antenne', ons 'zesde' zintuig wat resonanties oppikt... trillingen in onze relationele omgeving detecteert en interpreteert.

In dat college zit een interessant fragment over de vleermuis in relatie tot de tijgermot.
De tijgermot kan niet alleen vernemen dat een echolocatiesysteem in de buurt actief is, hij kan iets heel slims.
Wanneer hij ' gelockt' is (uitgekozen door vleermuis.. dan gaat de echopulse vlugger om accurater te zijn), dan gaat de tijgermot zelf echosignalen uitzenden....waardoor.... de vleermuis in de war raakt en mis grijpt.

Reuze handig.. vanuit de opties van de tijgermot.
Erg vervelend, vanuit de opties van een behoeftige vleesmuis.

Toen ik dat zag fragment zag in dat college schoof er een onmiddellijk een beeld over mijn netvlies van een mens die

•  relationeel misgrijpt en
•  in botsing komt met zijn omgeving en
•  informatie volstrekt  mis-begrijpt, omdat......... 

.....zijn empathische vermogens zijn verstoord door een pulse-uitzendende evolutionaire menselijke aanpassing aan de gevaren van deze wereld: de elektronische gadgets.

Reuze handig... die gadgets.. vanuit de opties van de moderne mens.
Erg vervelend.... die vele verstoringen van het EM- veld... vanuit de optiek van de  mens die hecht aan zijn empathische vermogens gebruiken.

Ik ga er nu even van uit dat 'de empathische mens' in dit voorbeeld niet het roofdier is wat 'moderne mensen' met huid en haar wil verslinden.
Dat is wellicht een uiterst gevaarlijke en volstrekt niet  wetenschappelijk verantwoorde aanname.
Maar ach, het is mijn blog.. het regent buiten... laat ik eens iets lekker 'onverantwoords' doen nu ik toch hier in mijn vampierengrot wat rondhang.

In dat geval.....zou het wel aardig verklaren waarom moderne mensen nogal eens 'emotioneel de weg kwijt zijn' en het gevoel hebben 'nogal vaak  naast het geluk te grijpen', ondanks hun gadgets.
Toch?

En dat brengt me dan ook weer 'terug', bij de vraag aan het begin.
Zouden vleermuizen bewust weten dat ze een echolocatie systeem hebben en constant gebruiken voor allerlei doeleinden?
Zouden die vissen die in scholen zwemmen, bewust weten dat ze zo'n zij-orgaan hebben, wat vanzelf botsingen voorkomt en automatisch nuttige wendingen in gang zet?

Want tja... als het gebruik van een dergelijk superzintuig net zo vanzelfsprekend is als bijvoorbeeld ademhalen  (grotendeel onbewust dus, ook al kun je het wel bewust beïnvloeden als je er met je aandacht naartoe gaat), dan zou dat ..... ach.. laat ik maar zeggen......een hoop verklaren.

Moderne mensen vinden dat 'gezeur' over EM-straling nogal vervelend, vergezocht, niet wetenschappelijk onderbouwd en (dus) niet iets om rekening mee te houden. Zeker geen 'reden' van de tekorten die ervaren worden  (aan energie, levenslust en innerlijke vrede en rust bijvoorbeeld.)

Nee, als je het aan de tijgermot vraagt, is er ook niks mis met het huidige echolocatiesysteem van de vleermuis.
Vooral niks aan doen!
Vooral geen andere zintuigen gaan inschakelen!

Maar ja, ik vraag het niet aan de tijgermot.
Ik spiegel beelden en koppel ze terug naar mijn eigen 'soort' de homo sapiens.....

cruciaal: wie is toch die.....

Tot eind maart/begin april, ben ik nog in Noord-Frankrijk, op de plek waar ik drie jaar heb geleefd.

Waar ik daarna ga leven, is op dit moment nog niet verder duidelijk dan dat ik mijn nieuwsgierigheid wil verkennen: Of (en zo ja hoe) 'Nederland' en 'ik' elkaar wederzijds kunnen voeden in de ontwikkeling.

Kortom .. dat ik dan  in 2018 een periode 'ergens in Nederland' ga zijn.. ligt dan voor de hand.

Ik merk dat ik me in mijn sociaal-emotionele-mentale ( energetisch) voorbereiding al meer blootstel aan de 'vibes' van het huidige Nederland, dan ik de afgelopen jaren heb gedaan.

Ongeveer sinds ik, midden december,  het besluit heb genomen dat de 'blik' op de relatie met Nederland is gericht, kijk ik vaker naar de BVN.
Daar zijn allerlei programma's te zien die me een indruk geven van het dagelijks leven en de ontwikkelvraagstukken die de Nederlandse samenleving kennelijk interessant genoeg vindt om er t.v.-programma's over te maken.

Gelukkig is er de knop ' uitzending gemist', zodat ik mijn eigen kijkmoment kan bepalen.

Gisteren raakte ik gefascineerd door het programma Jan wordt vader.
Zelf ben ik een van die 'bewust kindervrije' vrouwen, die ('dus') normaal gesproken echt helemaal niks met baby-en ouderschapsprogramma's heeft.
Maar ja, met een interesse in de ruimere vraag ' welke samenlevingsvraagstukken ( wel ' mijn ding'!) houden Nederland momenteel zoal bezig'; presenteerde een hele colonne (van t.v.) bekende en onbekende Nederlanders misschien wel het kernvraagstuk waar de spreekwoordelijke' iedereen aan puzzelt..... :
"Hoe combineer je, in de context van de huidige samenleving, werk- en privé leven zinvol met elkaar?"

Ik werd erg onrustig van de uitzending, vooral naderhand, toen ik erop ging reflecteren.. mijn 'zelf'  ertoe ging verhouden.
Daarbij greep een ' wat heb ik in dat Nederland te zoeken' onrust vrij wild om zich heen, gisterenavond!

Nou is het mij in de afgelopen 10 jaar nogal van pas gekomen om dat soort onrust niet onmiddellijk van me af te gooien, maar zo'n vraag 'tot me te laten spreken '.
Als ik dat doe (bijvoorbeeld door er rustig een nachtje over te slapen) is het passende antwoord, in 99 van de 99 gevallen ( ;-) ) een stuk rustiger, helderder en inzichtelijker dan de turbulente (sterk emotioneel geladen) informatie/energiesoep die er kennelijk in me ronddraait, waar ik 'wijs' uit probeer te worden.

Grote innerlijke turbulentie in mij kom eigenlijk altijd voort uit 'niet weten'... onvoldoende inzicht hebben, overzicht, begrip... (ver-)'binding' van het 'zelf' met de veelheid aan indrukken die zich aandienen... om er 'iets' mee te kunnen.....weet ik uit ervaring.

En dus ga ik slapen ( iedere avond, trouwens) met de bewuste  instructie aan mijn innerlijke 'zelf'' dat ik alle indrukken van de dag 'los' laat en dat als er iets is wat ik ervan te leren, te begrijpen, in te zien, of mee te doen heb... ik daar de volgende dag helderheid over krijg.

Wat ik 'ermee kon doen' (speelsuggestie voor mijzelf) was een voorstel voor een programma sturen aan de R&D afdeling van BNNVARA.
Dat heb ik gedaan.
De inhoud van dat voorstel beschouw ik op dat moment als vertrouwelijk, tussen BNNVARA en mij, zodat ze er rustig zelf over na kunnen denken.

Toch zit er een deel in het voorstel, wat ik hier wel kan en wil aanhalen, omdat het een bespiegeling op zo'n kernkwestie in Nederland betreft.

-----

Nogal veel mensen jongleren met die kwestie op een manier die hen eigenlijk, in wezen, niet bevalt, volgens het model ‘ grenzen bewaken’ en ‘schipperen’.. .

Alle ouders uit de aflevering komen eigenlijk met dezelfde oplossing: ‘ zorg dat je op de cruciale momenten’ aanwezig bent.
( In de uitvoering betekent dat: zowel op je werk, als thuis).

Dat klinkt op papier best redelijk en bruikbaar. 

Toch plaats ik daar vanuit mijn expertise een kanttekening bij.

Kennen we de slogan nog van t.v.:
 “Wie is toch die man die op zondag het vlees snijdt?”
Ik denk dat als ‘we’ als maatschappij niet ook (snel) met een serie alternatieven voor deze werk/privé-combineerstrategie aan de slag gaan, de volgende generatie (kinderen/partners/grootouders)  zich gaan aanvragen:
“wie zijn toch die mensen die op ‘cruciale momenten’ mijn leven (meestal net te laat trouwens)  binnen komen hollen?”

Hoe zit het nou eigenlijk echt in het leven.. wat is dat eigenlijk…. ‘cruciaal’?

• Hoeveel werkelijk diep wezenlijk cruciale momenten in je eigen leven vonden plaats op een vooraf afgesproken tijdstip, die ‘ingeplant’ stonden?
• Hoeveel wezenlijke binding bouw je op met mensen die (blijkend uit hun gedrag) in hoofdzaak die momenten met je willen doorbrengen delen waarop er ‘er iets gebeurt’ wat vooral leuk op hun CV/Instagram/Facebook staat en anders (fysiek of met hun aandacht) ergens anders zijn ?
• Zou het zo kunnen zijn dat een wezenlijke samenlevingsverband wat ‘goed’ zit, prima (af en toe!) tegen het stootje kan dat er ook een bijzonder moment niet ‘live’ meegemaakt wordt?
  Of zit de crux van een ‘goed en prettig’ (samen-) leven in het bijwonen van de ‘feestjes en andere hoogst gedenkwaardige momenten’.. waarbij het prima is om het ‘(samen) stilstaan’ in de gewone dagelijkse dag maar helemaal over te slaan?
• Hoe cruciaal is het voor jou eigenlijk, om überhaupt belangwekkende dingen met iemand te kúnnen en willen delen, dat die ander vrij aardig zicht heeft op de totále context van je leven, omdat 'ie… dat ook in voldoende mate mee-maakt.. het zichtbare deel net zo goed als dat ‘andere’ deel (het ‘invoelbare’, het ‘ onuitsprekelijke’ )? 

-----

Dat is een 'cruciaal' (ha, ha) deel van de 'helderheid' die uit alle energetische informatie die in de uitzending zat via mijn filters, van mijn ervaring en mijn expertise,  naar voren kwam. ('nadruk op inhoud'.. wat ik 'er' te vinden had. )

Het andere deel ('nadruk op proces') is een concrete speelsuggestie die ik BNNVARA aan de hand heb gedaan om daarmee actief te gaan spelen, in formats waar zielsverwant Tim Harford ook heil in ziet. ( zie dit filmpje over de waarde van trial-and-error)

de kleur van de trilling

Het experiment met het herkennen van kleur/woord in relatie tot relationeel gedrag (waar ik gisteren over schreef op dit blog) fascineert me vandaag ook.

Vandaag komt daar ook een aspect 'ritme' bij, waar ik vanmorgen een oblique technique over opschreef.
Met een vriendin kwam het onderwerp 'het eigen ritme' in het gesprek voorbij en toen ik een tijdschrift opensloeg viel mijn oog meteen op een opmerking over ritme (ochtendmens/avondmens zijn en hoe belangrijk het is voor je functioneren als mens om daarop mee te kunnen bewegingen, je 'prestaties' te leveren op een tijd waarop je energiek bent.)

De hele 'mix' van indrukken van de afgelopen 24 uur, lijkt zich uit te kristalliseren in de cryptische vraag:
"Welke kleur kies jij voor jouw sociaal-emotioneel-mentale energetische inkt?"

Wie een boodschap formuleert, kiest echt niet alleen zijn woorden, maar ook de 'kleuring' waar hij die woorden in formuleert ( geschreven, gesproken en zelfs gedacht)!
Is dat dan de eerste 'pen' die je voor handen komt?
Is die pen zo ' voor het grijpen' omdat je hem eigenlijk meestal gebruikt? (gedachteloos zelfs wellicht?)
Heb je een lievelingspen-met-een-kleur, die zo 'lekker in je hand ligt'?

(Heel wat mensen hebben het merk ' onvrede en ongenoegen', onder handbereik, omdat de inkt zo lekker zwart is en je er zo lekker scherp mee kunt formuleren.)

Maar net als bij de test..... lezen sommige mensen niet alleen maar de woorden, maar ervaren in welke kleur het bericht staat, welke 'trilling'.. supersnel.

Een 'witheet' 'waar ben jij nu?', komt duidelijk anders over dan een gifgroene of zonnebloem gele!
Zelfs, als hij via een elektronische weg objectief gezien als  'zwarte letters op een witte achtergrond wordt geprojecteerd' is er nog een energetische snelweg, waar we op aangesloten staan.

Het zijn de vibes van onze resonantiesystemen, de 'kraantjes' waar we op betrekkingsniveau uit tappen.

Is dat gemeend prettig warm en betrokken, of koel en onpersoonlijk onverschillig?
 'Dank je'
Is dat laaiend heet.. of zelfs ultra-ijskoud......ver voorbij de pijngrens?
' Nee, dank je'

Steek je eerst je eigen elleboog in je eigen water, voordat je het mengsel (je energetische boodschap') over een ander uitgiet, om zelf te checken hoe het aanvoelt om hier de ontvanger van te zijn?

Als je een boodschap hebt geformuleerd voor ' de een' bij wie je een bepaalde emotie tot uitdrukking bracht of voelde....... houd je dan even halt als je nog meer te 'corresponderen' hebt, met anderen,  om de bijpassende 'vibe' bewust te selecteren waarmee je naar de volgende gaat?
Of vind je dat 'maar onzin' en  ' je tijd verknoeien'? Ben je van mening dat zolang de woorden maar 'kloppen' er niets aan de hand is....???

Daar komt 'ritme' weer om de hoek kijken en het grote nut van het vermogen om jezelf energetisch te kunnen stoppen, zodat je de 'kleur, het patroon en het ritme' van je trilling aanpast aan de betrekking waar het te formuleren bericht ook werkelijk betrekking op heeft.

Als je je tijd niet wilt verknoeien aan dat soort relationele bespiegelingen, kan ik je aanraden om behoorlijk standaard voor een trilling te kiezen van een ander merk dan 'onvrede en ongenoegen'...
Niet zwart (te negatief) , niet rood ( verveeld al snel) , maar in een vredig, diepblauw met een warme (w)ondertint, licht neigend naar 'paars', bijvoorbeeld.
Dat scheelt je een hoop relationeel puinruimen.

Puinruimen wat, gelukkig, een hoop welwillende mensen trouwens actief mee helpen voorkomen....omdat maar weinig vredelievende mensen zin hebben in grote dikke vette relationele botsingen.

Wat me doet denken aan iemand uit mijn verleden die altijd zeer trots erop was dat ze al decennia lang schadevrij reed.
Iedereen die wel eens bij haar in de auto had gezeten, wist dat dat feit meer lag aan de vele oplettende bestuurders om haar heen, die botsingen nog op tijd wisten te vermijden. Want een kwartier in het stadsverkeer bij haar in de auto zitten, leverde gemiddeld 3 bijna -dood-ervaringen op.
Dus tja.. zij zag inderdaad vrij veel mensen om zich heen vreemde manoeuvres maken met hun voertuigen en toeteren.....en zij vond dat maar abominabele weggebruikers.

Een spookrijder ziet ook opvallend veel meer 'wegpiraten'  onderweg die nog net op tijd in hun eigen baan gaan en lichtsignalen geven......

intrigerend iriserend

Na het schrijven van mijn blogstukje, ging ik even aan de wandel.
Onderweg kwam ik een prachtige intrigerende iriserende synchroniciteit tegen.

Op de heenweg 'vloog' er een gedachte bij me binnen.
Het was een intrigerend idee voor een  'verdiepings-opzet' van het onderzoek naar kleur/woord/relationeel gedrag waar onderzoeker Tila Pronk over had verteld in het televisieprogramma 'wetenschap havermoutpap'

Bij het schrijven van het blogstukje had ik de aflevering nog een keer gekeken om haar naam te achterhalen en toen terloops de kleurentest eens zelf gedaan.
Ik had al snel een strategie ontwikkeld om een 100% score 'goed' te kunnen hebben.... bewust het woord helemaal niet 'toelaten', maar me focussen op een klein deel van de kleur.. een paar pixels zien is genoeg.
Daar wordt de opdracht 'goed' uitvoeren een stuk gemakkelijk van.

Hoe kon ik mijn eigen strategie tackelen?
(Hoe kon ik mijn eigen ijsberg ontwerpen....?)

Ik besefte dat de opzet van het systeem van de test het gemakkelijk maakte om de 'opgeworpen' moeilijkheden te omzeilen, doordat de woorden egaal ingekleurd waren.
Ieder woord was of, geel, of blauw, of oranje... etcetera.
Dat 'patroon' erin ontdekkend, wist ik.....:
"Heb ik een klein clustertje pixels gezien, dan heb ik ze allemaal gekend"

Dus.. werd ik benieuwd hoe ik zou scoren als het woord niet egaal ingekleurd zou zijn.

Stel dat er een kleurverloop in zou zitten.. van geel naar oranje.....van groen naar paars.. soms diagonaal, soms horizontaal, soms verticaal.......
Dan wordt je weer ' gedwongen' het overzicht te bewaren, wil je kunnen zeggen welke 'kleur(en)' een woord heeft.

Helemaal enthousiast werd ik van het idee om een kleurvlak iriserend te maken, zoals de kop van een woerd onder de ene lichtval/kijkhoek groen is en onder de andere blauwachtig paars.
Het vlak is dan vanalles, simultaan.
Welke 'kleur' geeft de kijker het, ziet de kijker?
(Ik begrijp dat daar wat technische uitdagingen te overwinnen zijn om het experiment zo op te zetten, maar in het lab van mijn verbeelding is dat snel geregeld)

Mijn 'gutfeeling' zei me dat de uitkomsten ervan mogelijk ook interessante invalshoeken op mate van meerdimensionaal  'bewustzijn' van iemand zou kunnen bieden.... en relationele consequenties daarvan....

Ik liet het idee weer los, denkend dat als het leuk zou zijn om mevrouw Pronk dit idee aan te reiken, ik er wel weer aan herinnerd zou worden.

Nu heb ik iets met 'afval'... dingen die mensen  van zich af gooien, daar zie ik opeens een waarde in.
Ik 'zoek' het niet, draai echt niet ieder papiertje wat langs de kant van de weg ligt om.
Maar mijn oog 'valt' regelmatig op dingen, die dan heel erg ' out of context'  zijn ( verpakkingsmateriaal hoort natuurlijk al niet in de berm, maar zelfs dat kader....is het anders  dan de rest van de rommel )

Eerst zie ik een papieren sneeuwvlok/ijsbloem in de goot liggen en ik glimlach... ijsbloem was het onderwerp van mijn blogstukje.

Op de terugweg gebeurd me dit.
Ik denk wat na over de spulletjes die ik heb gekocht, als opeens het idee van die 'kop van de woerd' weer binnenvliegt.
Ik was het hele idee alweer helemaal vergeten! Maar meteen zie ik het als een mooie reminder .... dat het mogelijk inderdaad een aardig idee is om het verdiepingsexperiment op te schrijven.

Minder dan een minuut later, valt mijn blik ( onder de paraplu, in de stromende regen) , op een stukje afval van ongeveer 10 cm2 in de goot. Het is paars. Maar als ik doorloop is het ..groen.
Verrek! Iriserend.. net als de kop van een woerd!
Dan wordt het nog grappiger, want ik besluit dat ik het als 'bewijs' mee wil nemen.
Ik raap het uit de goot en wat eerst 'metaalachtig papier' leek te zijn, blijkt, transparante folie!

Tja....
Voeg daarbij dat ik met net vertypte en dat woerd, als vanzelf woord werd en het is op zijn minst erg synchronistisch intrigerend iriserend.
Ik kon het... niet laten liggen ..... ;-)

P.S.
Na het schrijven van dit stukje, zie ik een toepassing voor 'bestuurders' en 'beleidsmakers'.
Op de een op andere manier  lijkt het me dat je met deze test de 'overzicht op de gefacetteeerde mutlidimensionele reële waarheid' van een persoon zou kunnen vaststellen.
En als daar dan relationele trouw aan principes,  binding met de gemeenschap die 'deze persoon m/v' heeft gekozen en 'impuls voor eigen genot' beheersing bij zou horen..... lijkt het mij een aardige lakmoesproef om bekwame bestuurders uit te filteren van minder geschikte bestuurders.

Ik loop erg op de zaken vooruit.. ik weet het.
Maar het hoort geloof ik wel bij wetenschap om 'hypotheses' op te werpen en daar experimenten voor te ontwerpen.....?
----

P.S. 2
Een variant die ik een dag later voor mijn geestesoog zag verschijnen was een woordloze variant, die 'vorm' en 'patroon' test.

Neem silhouetten van diverse vrij bekende diersoorten ( eend, olifant, kat, vis...etc)
En voorzie die silhouetten van diverse patronen ( natuurlijke: vacht, veren, schubben, dikke huid.. maar ook ' huiskat' en 'tijger'.... wellicht ook culturele 'prints': pieds-de-poule, ruitjes, stipjes, gelinieerd)
Laat de testpersonen het patroon benoemen ( wat niet altijd correspondeert met het silhouet) .. en kijk wat relationele verschillen zijn.....
(Wie weet, in combinatie met de andere varianten.....aardig om erachter te komen of sommige mensen betere ' natuurlijke' leiders zijn dan andere....'oog' hebben voor natuurlijk patronen?)

boeketje ijsbloemen

Deze bespiegeling heeft de diepte van een ijsberg.
Dus....raad ik aan hem niet alleen te beoordelen op het deel wat je aan de oppervlakte ziet; ....de fysieke componenten. Het meeste zit ' onder de waterlijn van het bewustzijn'.

Ik zal eerst aanhalen door welke 'velden' ik liep, waar ik de inspiratie voor dit boeket bespiegelingen plukte.

• Gisteren zag ik de oudejaarsconference van Youp van het Hek, een vloek en een zucht
• En ook een populair wetenschappelijk programma.(wetenschap havermoutpap)
• Mijn vader mailde me zijn reactie op het zien van Kate Raworth en ik mailde hem, per omgaande, een oblique technique terug.
  
  (wat een oblique technique is, wordt via deze pagina (rechtsbovenaan) duidelijk) 

(let op: net als bij een boeket verse bloemen:  geen idee hoelang deze 'links' goed blijven op de de 'vaas' van het internet!)

Vloek en een zucht
Uit de conference van Youp van het Hek ( waarin hij Youp 2.0 hoopt te zijn) kwam een zinsnede naar voren die ik een dag eerder door Henk Oosterling had horen gebruiken. Bijna letterlijk hetzelfde en dus viel hij mij als synchroniciteit op:
" je hebt twee keuze in het leven, 'zelfmoord' en ' iets anders'"
(Grappige synchroniciteit die me nu opvalt..... in Youp's verhalen spelen twee (oude) Henkie's een prominente rol.. waarbij van een verwisseling rond 'doodgaan' sprake is... de 'rode' en de 'schele', maar de rode is niet rood van kleur, een van beiden heet  'de Wit' als ik het me goed herinner, de ander 'De Jong'.)

En.... de 'vraag van de kleine ijsbeer' in het lied van de jonge ijsbeer op een scheve ijsschots: "Waarom laat mijn lot jullie koud?"

Wetenschap havermoutpap
In dit programma werd een experiment belicht van menselijk gedrag.
Testpersonen werd gevraagd om bij een (snel) aangeboden reeks woorden-in-een-bepaalde kleur, de naam van de kleur te noemen. De uitdaging zat hem erin dat de woorden allemaal kleuraanduidingen waren, maar vaak niet de kleur benoemde waar het woord in werkelijkheid mee ingekleurd was.
Wat was gebleken?
Mensen die hier 'goed' in zijn, zich niet door 'woorden' op het verkeerde been laten zetten, maar de golflengte van het kleurenspectrum herkennen.. vertonen relationeel andere gedrag dan mensen die hier 'slecht' in zijn.

oblique technique
Ik mailde mijn vader de speelsuggestie: " Ontwerp je eigen ijsberg".
Een direct referentie aan mijn eigen blog post ' broetje m/v'


In zelf invoelen wat de reikwijdte was van die 'ijsberg', kwam ik tot de interessante ontdekking dat de 'vibe' rechtstreeks meetrilt op de 'twee keuzes'; die je in het leven hebt, maar dan dieper.... ver onder water van het bewustzijn.

Mijn oblique technique gaat dus niet over ' ontwerp je eigen fysieke zelfdoding'.
(Aardig wat mensen zijn met dat ontwerpspelletje trouwens wel met grote regelmaat bezig, in de verborgenheid van hun eigen innerlijke wereld.)

Het gaat ook niet over het geven van de vrije teugel aan je ' innerlijke criticus' die je eigen mooiste creaties en ideeën in luttele seconden kan afkraken, afzeiken en affakkelen.

Ik bedoel het op een esoterisch creatief niveau.
Filosofisch, zou je kunnen zeggen, theologisch.... maar dan ....praktisch!

En dat wordt de rest van dit blogstukje ineens een aardige 'havermout'-oefening in zichzelf.

De volgende woorden zijn soms exact in de 'begrips-resonantie ingekleurd' die ze beschrijven en soms ook helemaal niet!
Probeer eens mee te trillen met de werkelijke trilling, waar het woord echt in staat
(wat dus een aantal keren niets met de woorden die je leest te maken zal hebben)

"De schepper schiep niet alleen Titanics.. onverwoestbaar gedachte ontwerpen. Sterker nog, daar ontwierp de schepping er zelfs verrassend weinig van, naar het zich laat aanzien.

Maar we denken om de een of andere reden 'God' te zien ( of te zijn) als we met een werkelijk onverwoestbaar, onoverwinnelijk ontwerp voor een  'voertuig' aan komen zetten in de vorm van een (megalomane) gedachtenconstructie.

1 + 1 bij elkaar opgeteld ( / naast elkaar afgewogen) zou ik denken dat je veel dichter bij 'God' ( de schepping) voelt als je (ook) ijsbergen, gletsjers, stormen en tsunami's kunt ontwerpen.

'Vrede' vinden, kunnen scheppen, in jezelf, is 'God 1.0' kennen.
'Vreugde' kennen en kunnen scheppen in jezelf, is 'God 2.0' kennen.

Vrede is een vrij stabiele (dynamische) toestand.
Vreugde doet je 'smelten', 'overspoelen', ' in vuur en vlam staan'  en gooit je wereld ondersteboven.

Maar zonder God 1.0, heeft God 2.0 geen kans.
Andermans schepping (moedwillig) kapot maken ( Trump & Un 'spelen met vuur') is nogal schadelijk.

Maar als je snapt hoe je 'ijs' smeltend kan maken en wind waaiend..... dan voegt dat 'diepgang' aan je weten toe.

'We' als moderne mensen, hebben vrij weinig oog voor wat er zich tussen de 'menselijke constructies' zoal voordoet.
De ' natuur'? De ' meta-fysieke wereld'?

'We' gaan van 'menselijke schepping' naar ' menselijke schepping', het liefst in een menselijke schepping. Dan zou je vergeten/gemakkelijk over het hoofd  kunnen zien, dat er mogelijk toch meer is te beleven op deze planeet;  tussen de menselijke hemel en de menselijke aarde."

Ik besloot deze bespiegeling met een opvallende gedachte.. het antwoord aan de kleine ijsbeer?:

"In 1912 'won' een ijsberg het (nogal eenvoudig) van de 'engineers' van grote constructies.
Dat konden 'ze' natuurlijk niet op zich laten zitten en ze gingen aan de slag met de vraag hoe ze met hun talenten en beschikbare middelen die 'vijand' voor eens en voor altijd uit zouden kunnen schakelen.
Het antwoord werd in de decennia daarna uitgerold: klimaatverwarming."

aandeel in elkaar

Een nieuw jaar is begonnen.

"Wat zal het (me) 'brengen'?" is een vraag die rond zoemt in menig hoofd.
"Wat investeer ik erin.... ?" wordt nogal eens vormgegeven met:
 ' Alles en iedereen een week lang (braaf) het beste wensen, een lijstje met goede voornemens opstellen en daar dan maar het beste van hopen....'

Ik kreeg vanochtend een mooie Oblique Technique aangereikt, voor wie net even wat meer bewustzijn op zijn halen-en-brengen balans in het leven wil loslaten; als de kwaliteit van (samen-)leven wel een boost kan gebruiken.

Net op mijn wandeling in de regen onder een paraplu, kwam een leuk woordgrapje me voor de voeten, wat ik maar even heb opgeraapt.

Ik weet wat ik 'investeer'.
Ik noem het meestal 'speelsuggesties', mogelijkheden waarmee iemand zijn eigen goede voornemens in bijpassend energie-aandachtsinvesteringen kan omzetten, die een hele reeks van de eigen wensen vrij vlug in vervulling zullen kunnen doen gaan.

Mensen kijken nogal eens beteuterd... hadden geloof ik  liever een 'automatische incasso' van me gehad
(waarbij zij dan de (enige) begunstigde zijn, hopend dat het allemaal helemaal vanzelf zou gaan, terugkerend. Ze verwachten kennelijk het meeste soelaas van een Uit-deel ).
Of een Statig Obligaat.
(woordspeling staatsobligaties/ verplichte regel)
Kijken naar mijn tekst alsof ze iets verfrommelts zien.
(wat als 'afval' wordt beoordeeld en fluks weggegooid)
Of doen een verzoek aan mij om het ' 'beter' uit te leggen' :  ' ik snap het niet!'......
(uitleggen: het meerdimensionale 'ding' een stuk platter voor ze neer te leggen, zodat ze het alleen nog maart hoeven te (be-)grijpen).

Maar wat het in wezen altijd is...... ?
Het is Een Aandeel In Elkaar!
Als ik het uit-elkaar haal, is het niets meer waard!

Maar wie wil er nog energetisch echte aandelen in elkaar?
Dat is wel heel erg risicovol je energie-en aandacht investeren!
Daar heb je vaak 'geduld' bij nodig en een vorm van (structurele) actieve persoonlijke participatie.
En het rendement in  'geld' is vaak maar laag (soms zelfs non-existent).

Maar ja..... we wensen elkaar toch niet uitsluitend  'de beste wensen voor je portemonnee'?
De goede voornemens beslaan toch meestal ook juist heel andere terreinen dan alleen financiële-economische?
De wensen lopen uiteen maar bewegen zich toch meestal in de buurt van ' in goede gezondheid, met veel vreugde en fijne ervaringen, veel liefs enzomeer....'?

Gratis Aandelen In-Elkaar, zijn in 2018 wekelijks af te halen aan het loket van de Bank van Vrede en Overvloed.

Veel speelplezier!

(-: